ஆக்கமும் அழித்தலும்

6 பின்னூட்டங்கள்

வழி(லி)ந்து விழுந்த வெளிச்சம்
நனைத்தது அறையின் சுவர்களை.
சதுரம்.செவ்வகம்.சரிவகம்.
மாறி மாறி உருவம் செய்த்தது
வெயில்.
பின்பு சட் டென்று மெலிந்து மங்கி
விலகியோடியது யாரும் சொல்லாமலே.
உருவமிழந்த அறையில்
இறைக்கப்பட்ட பொருட்கள் மட்டும்.

மறுபடியும் நிகழ்ந்தது
உரு-ஆக்கமும்
உரு-அழித்தலும்.

ஒளி-வெயில்-தகிப்பு;
இருள்-நிழல்-குளிர்;

என் அறையில்
என்னைக் கேட்காமல்
எரிந்தணைந்து
விளையாடிக் கொண்டிருந்த
மத்தியான சூரியன் மேல்
கோபம் கோபமாக வந்தது.
ஜன்னலை சாத்திவிட்டேன்.

Advertisements

மனமாய் மனம் !

1 பின்னூட்டம்

மனம் விட்டு மனம் தாவும்
அந்திப் பொழுதில்
அரையிருட்டு அறை கொடுக்கும்
ஏகாந்தத்தில்
கவிதை கசியும் மனதின்
ஓயாத சத்தத்தோடு
மழையடிக்கும் கண்ணாடி ஜன்னல்களை
பார்ப்பது சுகம்.

*****

என் மனம் விளிக்கும் அறைகூவல்களை
எல்லாம் கேட்டுக்கொண்டு
விஷ்ராந்தியாய் இருக்க சொல்கிறது
இன்னொரு மனம்.
இதில் எது என் மனம் ?
விளிப்பதா ?
அதை கேட்பதா ?
அது விளிப்பதையும் கேட்பதையும் உணர்வதா?
இல்லை இது எல்லாவற்றையும் எழுதுவதா ?