கம்பங்காட்டு காவல்காரன் – Catcher in the rye

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

இது 1951 J D Salinger எழுதிய “The Catcher in the rye” என்ற நாவலின் முதல் இரண்டு பாராவின் தமிழாக்கம்(என் முதல் மொழியாக்க முயற்சி).நாவலின் இருனூறு பக்கங்களிலும் ஆரம்பத்திலிருந்த அதே பகடியை மெயின்டெய்ன் பண்ணியிருப்பார். A satirist to the core.



ங்களுக்கு நிஜமாவே நான் சொல்றதை கேட்க ஆசை இருந்தா , நீங்க எதை முதல்ல தெரிஞ்சுக்க நினைப்பீங்க, நான் எங்க பொறந்தேன் , என் கேவலமான சின்ன வயசு வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது , என்னை பெத்தவங்க என்ன பெறதுக்கு முன்னாடி பின்னாடி என்ன பண்ணினாங்கன்ற மாதிரி ஒண்ணுத்துக்கும் பிரயோஜனப்படாத கேள்விங்களாய் நிறைய இருக்கும் . உங்களுக்கு உண்மைய தெரிஞ்சுக்கணும்னா, எனக்கு இந்த கேள்விக்கெல்லாம் பதில் சொல்ல இஷ்டம் இல்ல.முதல்ல இந்த சமாச்சாரமெல்லாம் சுத்த போர். இரண்டாவது என்ன பெத்தவங்கள பத்தி நான் எதாவது அந்தரங்கமான விஷயத்த உடைச்சிட்டேனா , பாவம் , ரெண்டு பேரும் ரத்த வாந்தியே எடுத்திடுவாங்க. இந்த மாதிரி விஷயத்துக்கு எல்லாம் அவங்க ரொம்ப கடுப்பாவாங்க, முக்கியமா எங்க அப்பா. நல்லவங்கதான் – நான் இல்லன்னு சொல்லல – ஆனா சிடுமூஞ்சிங்க. அது மட்டுமில்லாம நான் ஒண்ணும் உங்களுக்கு என் முழு வாழ்க்கை வரலாறை புட்டு புட்டு வைக்க போறதில்லை.நான் ஒடுங்கி போய் இங்க வந்து சேர்றதுக்கு முன்னாடி , போன கிறிஸ்துமஸ் அப்ப எனக்கு ஒரு பைத்தியக்கார மனுஷன் கூட நடந்த அனுபவத்தை மட்டும் தான் சொல்ல போறேன். அவ்வளவுதான் நான் DB கிட்டயும் சொன்னேன் ; என் அண்ணங்காரன்.ஹாலிவுட்ல இருக்கான்.நான் இருக்கிற இந்த அத்துவான இடத்துல இருந்து கொஞ்ச தூரம்தான் , என்னை எப்படியாவது ஒவ்வொரு வாரக்கடைசியும் பார்க்க வந்திடுவான்.அனேகமா , அடுத்த மாசம் அவன் கார்ல என்னை வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போவான்னு நினைக்கிறேன்.இப்பத்தான் ஒரு ஜாகுவார் வாங்கினான்.ஒரு மணி நேரத்துக்கு இரு-நூறு மைல் சுத்தக்கூடிய வேலை. அந்த காருக்கு அவனுக்கு நாலாயிரம் டாலர் ஆச்சு. இப்ப , நல்ல செழிப்பா இருக்கான். முதல்லலாம் இப்படி இல்ல. எங்க வீட்ல எங்ககூட இருக்கும் போது ஒரு சாதாரண எழுத்தாளனாத்தான் இருந்தான். அவன் ஒரு செம புக் எழுதினான் , சிறுகதை தொகுப்பு ,நீங்க கேள்விபடலேன்னா அந்த புத்தகம் பேரு “ரகசிய தங்கமீன்”. அதுல எனக்கு ரொம்ப பிடிச்ச கதை “ரகசிய தங்கமீன்” தான். அது , தான் வச்சிருக்கிற மீனை யாரையும் பார்க்க அனுமதிக்காத ஒரு சின்ன பையனை பத்தின கதை. ஏன்னா அந்த மீனை அவன் சொந்த காசுல வாங்கியிருப்பான் .கொன்னுட்டான் அந்த கதையில .இப்ப DB ஹாலிவுட்ல இருக்கான் , வேசியா. நான் ஒண்ணை ரொம்ப வெறுக்கிறேன்னா அது சினிமா தான். அதை பத்தி தப்பித் தவறிக் கூட சொல்லிடாதீங்க.

நான் கதையை எங்கிருந்து ஆரம்பிக்க நினைக்கிறேன்னா , என்னைக்கு நான் பிரின்ஸி பிரப்பை விட்டு வெளியே வந்தேனோ அன்னையில இருந்து. பிரின்ஸி பிரப் – அகெர்ஸ்டௌன் , பென்சில்வேனியால்ல உள்ள ஒரு ஸ்கூல்.நீங்க கேள்வி பட்டிருப்பீங்க. இல்லைன்னா விளம்பரத்தையாவது பார்த்திருப்பீங்க. ஒரு ஆயிரம் பத்திரிக்கையில விளம்பரம் கொடுப்பாங்க. எப்பவும் வாட்ட சாட்டமா ஒரு பையன் குதிரை மேல வேலியை தாண்டுற மாதிரி ஸ்டில் இருக்கும்.என்னமோ பிரின்ஸில இருக்கிற எல்லாரும் எப்பவும் போலோ விளையாடுற மாதிரி. நானும் இந்த ஸ்கூலுக்கு வந்த போது அக்கம் பக்கதுல ஒரு குதிரையை கூட பார்க்கலை.அப்புறம் அந்த குதிரை மேல இருக்கிற பையனுக்கு கீழே “1888 ஆம் ஆண்டிலிருந்து கம்பீரமும் , நேர் கொண்ட பார்வையும் உடைய ஆண்மகன் களை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம் ” என்று சொல்லியிருக்கும். பட்சிகளுக்காக மட்டும். மத்த ஸ்கூல்ல செய்யறதை விட , இவங்க ஒண்ணும் பசங்களை உருவாக்க எதையும் பெருசா செஞ்சு கிழிச்சிடலை.நான் அங்க கம்பீரம் நேர்கொண்ட பார்வை மாதிரியான சமாச்சாரத்தோடு யாரையும் பார்க்கலை.வேணும்மின்னா ரெண்டு பேரை சொல்லலாம்.அதுவே அதிகம். அவங்க கூட பிரின்ஸிக்கு வந்து அப்படி ஆகல , அப்படியேத்தான் வந்தாங்க…..



Original Version

IF YOU REALLY WANT TO HEAR about it, the first thing you’ll probably want to know is where I was born, and what my lousy childhood was like, and how my parents were occupied and all before they had me, and all that David Copperfield kind of crap, but I don’t feel like going into it, if you want to know the truth. In the first place, that stuff bores me, and in the second place, my parents would have about two hemorrhages apiece if I told anything pretty personal about them. They’re quite touchy about anything like that, especially my father. They’re nice and allóI’m not saying that-but they’re also touchy as hell. Besides, I’m not going to tell you my whole goddam autobiography or anything. I’ll just tell you about this madman stuff that happened to me around last Christmas just before I got pretty run-down and had to come out here and take it easy. I mean that’s all I told D.B. about, and he’s my brother and all. He’s in Hollywood. That isn’t too far from this crumby place, and he comes over and visits me practically every week end. He’s going to drive me home when I go home next month maybe. He just got a Jaguar. One of those lithe English jobs that can do around two hundred miles an hour. It cost him damn near four thousand bucks. He’s got a lot of dough, now. He didn’t use to. He used to be just a regular writer, when he was home. He wrote this terrific book of short stories, The Secret Goldfish, in case you never heard of him. The best one in it was “The Secret Goldfish.” It was about this little kid that wouldn’t let anybody look at his goldfish because he’d bought it with his own money. It killed me. Now he’s out in Hollywood, D.B., being a prostitute. If there’s one thing I hate, it’s the movies. Don’t even mention them to me.

Where I want to start telling is the day I left Pencey Prep. Pencey Prep is this school that’s in Agerstown, Pennsylvania. You probably heard of it. You’ve probably seen the ads, anyway. They advertise in about a thousand magazines, always showing some hot-shot guy on a horse jumping over a fence. Like as if all you ever did at Pencey was play polo all the time. I never even once saw a horse anywhere near the place. And underneath the guy on the horse’s picture, it always says: “Since 1888 we have been molding boys into splendid, clear-thinking young men.” Strictly for the birds. They don’t do any damn more molding at Pencey than they do at any other school. And I didn’t know anybody there that was splendid and clear-thinking and all. Maybe two guys. If that many. And they probably came to Pencey that way.

Advertisements

யார் நீ ?

2 பின்னூட்டங்கள்

குளித்து தலைதுவட்டி கண்ணாடி முன் நிற்க
எதிர்பட்டது நான் அறியா பிம்பம்.
யார் நீ என்று நான் கேட்க நினைக்க
முந்திக் கேட்டது அது

யார் நீ ?

தயக்கமில்லாமல் சொன்னேன்
‘ஐ அம் ஜெ.பி’ . அது சிரித்துக்கொண்டே
‘இப்பொழுது ஜெ.பி ஆக இருக்கும் நீ
நேற்று யாராக இருந்தாய் ?’ என்றது

ஒரு கணம் அதிர்ந்து பின் சுதாரித்து
‘ஐ வாஸ் ஜெ.பி தென் டூ’ என்றேன்.
அதிகம் சிரித்து கேலியாய் கேட்டது
‘நாளை யாராக இருக்க உத்தேசம்?’

வெட்கமும் குழப்பமும் முடிச்சிட
யோசித்துக்கொண்டே
‘ஐ வில் பி ஜெ.பி டுமாரோ டூ’ என்று முனங்கினேன்
அடுத்து என்ன கேட்கும் என்ற பயத்துடன்

நான் பயந்தபடியே கேட்டது
‘எப்பொழுதும் ஜெ.பி யாக இருக்க
அலுக்க வில்லையா உனக்கு ? ‘
கேட்டுவிட்டு மறைந்தும் விட்டது.

தனியாக விடப்பட்ட நான் யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்
நாளை எதிர்பட்டால் என்ன பதில் கூறுவது.
ஆனால், நாளை அது அதுவாக இருக்குமோ
வேறாக இருக்குமோ ?

ஆயிரத்தில் ஒருவன் – Perpetual Orgy

2 பின்னூட்டங்கள்

செல்வராகவன் என்னை பொறுத்தவரை வக்கிரங்களின் கதை சொல்லி. அவருடைய பெரும்பாலான கதையில் எதாவது ஒரு vice தான் மையமாக இயங்கும். துள்ளுவதோ இளமை, காதல் கொண்டேன் படங்களில் காமம் , புதுப்பேட்டையில் சுய நலமான survival instinct. சரி , ஆயிரத்தில் ஒருவன் ஒரு adventure cum fantasy film என்றதும் தன்னுடைய வழக்கமான பாணியில் இருந்து வேறுபட நினைக்கிறார் போல என்று பார்த்தால் அக்மார்க் செல்வராகவத்தனத்துடன் உருவாக்கியிருக்கிறார் . இந்த படத்தின் vice – பகை/துவேஷம்.

கதை ஒரு wild wild imagination.நிலவு தெரியும் தாமரை தடாகம் , தூது போகும் புறாக்கள் ,காதலனும் காதலியும் சந்திக்கும் நந்தவனம் , புழுதி பறக்க ஒடும் வெண்புரவிகள் ,வாட்போர் , உயர்ந்து நிற்கும் மாட மாளிகைகள் என சோழர்களை குறித்து ஏற்கனெவே நமக்குள் வரையப்பட்டிருந்த historically romantic சித்திரத்தை துவம்சம் செய்யும் கதைக்களம். தமிழ் மொழியின் சிறந்த செவ்விலக்கியங்கள் தோன்றியது சோழர் காலத்தில். சமூகம் , பொருளாதாரம் , கலாச்சாரம் , அரசியல் , இலக்கியம் என்று எல்லா துறையிலும் refined நிலையில் இருந்த சோழர்களை ஒரு அத்துவான தீவில் , பாழான பாலை நிலத்தின் குகைக்குள்ளே தள்ளி விட்டிருக்கிறது இக்கதை. இப்படி ஒரு கதையை தைரியமாய் யோசித்ததுக்கு செல்வாவிற்கு ஒரு கைக்குலுக்கல்.

1279 ல் பாண்டியர்களுக்கும் சோழர்களுக்கும் நடந்த கடைசி யுத்தத்தில், பாண்டியர்களிடமிருந்து தப்பித்த சோழ இளவரசனை கண்டுபிடிக்க செல்கிறது ஒரு அகழ்வாராய்ச்சி கும்பல். ரீமா சென் தான் தலைவி. பகையை மறக்காத பாண்டியர்கள் பரம்பரை பரம்பரையாக அந்த சோழ இளவரசனையும் அவனோடு எடுத்து செல்லப்பட்ட அவர்களின் குலதெய்வ சிலையையும் தேடுகிறார்கள். அதற்காக அரசாங்கத்தின் அதிகார அடுக்குகளில் ஊடுருவுகிறார்கள் (Dan Brown தன conspiracy sub-plot). அவர்கள் சோழர்கள் வாழும் இடத்தை கண்டுபிடிப்பது முதல் பாதி. கண்டுபிடித்த சோழர்களை மிச்சமில்லாமல் கொன்று குவிப்பது அடுத்த பாதி. இதை ஒரு genocide படம் என்று தான் கொள்ள வேண்டும்.இதற்கும் ஈழ தமிழர் படுகொலைக்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லை என்று படைப்பாளியே சொன்ன பிறகு விமர்சகர்கள் முடிச்சுகளை அவிழ்த்துவிடலாம்.

படத்தில் சில காட்சிகளை அடடே என்று சிலாகிக்கவும் , சில காட்சிகளை பரவால்ல என்று ஏற்றுக்கொள்ளவும் , சிலவற்றை மோசம் என்று நிராகரிக்கவும் முடிகிறது.
சாம்பிளுக்கு முறையே :
1. பார்த்திபன் Intro ,
2. Gladiator வகை தமிழ் வீர விளையாட்டு ( தேவையில்லாத ஒரு காட்சி)
3. ரத்தம் உறிஞ்சும் ஜலப்பிராணி

படத்தில் சோழர்கள் பேசும் தமிழ் -அமுதம். எவ்வளவு வார்த்தைகள் ! தள்ளை , வர்த்தமானம் , சுவானம் ,மதலை , விரிச்சி , அடைவு ,சௌசம் etc. “ஆயிரம் ஆண்டுகள் எதற்காக கருதியிருந்தீர்களோ ?” என்ற வாக்கியத்தில் கருதி என்ற வார்த்தையின் அர்த்தப்பிரயோகம் எனக்கு புதிது.இதற்கு முன்னால் எந்த தமிழ் படத்திலேயும் தமிழ் பேச இவ்வளவு மெனக்கெட்டிருக்க மாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.சில காட்சிகளில் நிறைய கற்பனை கலந்த ஆராய்ச்சி வெளிப்பட்டது : நல்லது கெட்டது என்று எல்லாவற்றிர்க்கும் கொடுக்கப்படும் நரப்பலி , கோவில் பூசையில் திரு நங்கையர் நடனம் , அரசனோடு கலவி செய்யும் பெண்ணை தயாரிக்கும் முறை , யாழ் இசை , தெலுங்கு பாட்டு , தாந்த்ரீக செயல்பாடுகள் , விரிச்சி கேட்டல் , அரசனின் பாலியல் பகடி.

படத்தில் மருந்துக் கூட நல்லத்தனமே இல்லை. Even Karthi taking guard of the Chola prince in the end , did not look like a redemptive act but only as an act to perpetuate the ongoing orgy of vengeance. நான் இதை குறையாக சொல்லவில்லை 🙂

நீளம் , இறுக்கம் இல்லா திரைக்கதை , லாஜிக் ஒட்டைகள் , கோரமான காட்சிகள் என்று படத்தில் குறை சொல்வதற்கு நிறைய இருந்தாலும் பிடித்தவர்கள் ஏன் பிடித்திருக்கிறதென்றும் , பிடிக்காதவர்கள் ஏன் பிடிக்கவில்லையென்றும் யோசிக்க வேண்டிய படம்.

அஹம்பிரம்மாஸ்மி

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஒரே ஒரு
வார்த்தை எழுதி
நான் எறிந்த கல்
மௌனமாய் அமிழ்ந்தது
கடலில்.

அது தரை தட்டும் முன்னே
கரை நிற்கும் என் மேல்
துப்பப்பட்டன
ஆயிரம் எரியா கற்கள்.

ஒவ்வொன்றும்
ஒவ்வொரு
அர்த்த புஷ்டியுடன்

மண்டை கிழிந்து
பிரக்ஞை இழந்து
சரிந்து விழுந்தேன்.
என் குருதி புனல்
கடல் சேர்ந்தது

கடல் அப்படியே இருந்தது;

நான் எறிந்த கல் அப்படியே இருந்தது;

நான் மட்டும் இல்லாமல் ஆனேன்.

!?

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

முடிவுக்கு
பின்
முடிவின்மையை
உணரலாம் !
முடிவுக்கு
முன்
எதை
உணரலாம்?